نظرات ()
امروزه به قدری لوازم آرایشی متنوع است که انتخاب آن برای خانمها مشکل است. هر خانمی براساس سلیقه خود و تناسب رنگ لوازم آرایشی با پوست و دیگر مواد آرایشی و تناسب اینگونه مواد با پوست خود، از لوازم آرایشی خاصی استفاده میکند که در تمام این موارد توجه به تاثیر این لوازم بر سلامت فرد مصرفکننده بسیار مهم و ضروری است. آثار مضر لوازم آرایشی تقلبی و غیراستاندارد بر سلامت پوست و مو، چشم و حتی آثار عمیقتر آن بر سیستم ایمنی بدن زنان، موضوعی است که باید در استفاده از لوازم آرایشی به آن توجه داشت. حتی استفاده زیاد و بیش از حد از لوازم آرایشی استاندارد و سالم نیز توصیه نمیشود.
اولین اثر تاریخی که نشانه استفاده از لوازم آرایشی است، در اولین سلسله پادشاهی مصر یعنی در ۲۹۰۰ تا ۳۱۰۰ سال پیش از میلاد مسیح وجود داشته است.
در دوران باستان، زنان مصری از عطر و مواد آرایشی استفاده میکردند و آنها را ظرفهای مخصوص نگهداری میکردند.
زنان مصری از رنگ سبز تیره برای زیر چشم و مژهها و از نوعی فلز به نام آنتیمونی به رنگ مشکی برای پشت پلک بالایی استفاده میکردند.
زنان رومی نیز در اولین قرن پس از میلاد برای سفید کردن مژه و پلکها، از گچ و از روژ برای قرمز رنگ کردن گونهها استفاده میکردند. زنان ایرانی برای رنگ کردن مو و صورتشان، حنا را به کار میبرند. باور زنان ایرانی این بود که با استفاده از رنگ حنا میتوانند به فرمانروایی همه سرزمینها دست یابند.
در مجموع تا قبل از آغاز قرن ۲۰ و حتی در اوایل آن بانوان از مواد گوناگونی مانند سرب و جیوه و آرسنیک برای رنگی کردن یا کمرنگ جلوه دادن گونهها و لبهای خود استفاده میکردند. اما بعدها متوجه شدند که این مواد برای سلامت مضرند.
از سویی دیگر، برخی از بانوان عصاره گیاه بلادونا را که حاوی آتروپین است، برای درخشانتر کردن چشمها به کار میبردند و جالب است که میدانستند عارضه دارد.
جالب است بدانید که زنان اروپایی در قرون وسطی بر این باور بودند که رنگپریدگی صورت نشانه سلامت است. به همین علت از هیچ مادهای برای آرایش صورتشان استفاده نمیکردند. حتی برخی از آنان به عمد ایجاد خونریزی میکردند تا رنگپریدهتر به نظر آیند.
قرن بیستم، شروع تولید و ساخت موادآرایشی گوناگون است و بسیاری از لوازم آرایشی معروف مانند ریمل (به نام سازنده آن) مکسفکتور، نیوآ، کورلاش، الیزابت آردن و بسیاری موارد دیگر با کمی فاصله زمانی و هر کدام در بخشی از لوازم آرایشی، از این دوران ساخت لوازم را شروع کردند.
امروزه با وجود لوازم آرایشی متنوع، از سویی انتخاب راحتتر شده است چون هر آنچه با پوست، سلیقه و رنگبندی آرایش متناسب است، تهیه میشود و از سویی دیگر عوارض استفاده از لوازم آرایشی کمتر شده است، به ویژه اگر از فرآوردههای تولیدکنندههای مشهور استفاده شود.
از نظر تاریخی، در مصر باستان از روژگونه استفاده میشد و حتی برای رنگ کردن لبها نیز به کار میرفت. تمایل به استفاده از موادی برای زیباتر و مشخص شدن اجزای صورت، آن چنان زیاد بود که در عصر ویکتوریا که استفاده از لوازم آرایشی مردود شمرده میشد، بانوان برای زیبایی بیشتر، لبان خود را گاز و گونههای خود را نیشگون میگرفتند تا قرمز شود.
در دوران باستان مواد مختلفی برای روژگونه استفاده میشد. در یونان باستان، از تمشک و شاهتوت له شده و حتی توت فرنگی خرد و له شده برای استفاده در فرآوردههای زیبایی مانند روژ استفاده میشد.
در عصر جدید، روژگونه به طور معمول شامل موادی است که عبارت است از پودر قرمز رنگی از تالک و مواد رنگی گیاهی و محلولی از هیدروکسید آلومینیوم و گلاب که با روغن گل رز مخلوط شده است. نوعی از روژگونه کرم مانند وجود دارد که اشنودا Schnouda نامیده میشود و ترکیب بیرنگی از آلوکسان و کلدکرم است که رنگ پوست را قرمز میکند.
روش استفاده از روژگونه به طور کامل به ظاهری بستگی دارد که شما میخواهید به دست آورید. این روش براساس صورت هر فرد و تقارن آن و شکل صورت و آنچه که میخواهید، متفاوت است. اما به طور کلی و برای مقاصد عام، اسفنج یا برس مخصوص را داخل روژگونه بزنید و اضافه آن را فوت کنید تا مقدار مناسبی از آن بماند. سپس سعی کنید گونههای خود را با استفاده از بازی عضلات، برجسته کنید و سپس شروع به برس زدن روی گونهها کنید. از روی گونهها روژ را بزنید تا به پایه و قاعده بینی برسید و سپس برس را به طرف بالا ببرید به طوری که در مجموع منطقه استخوان گونهتان را بپوشاند. شما میتوانید با استفاده درست از روژگونه شکل و اندازه صورت خود را تغییر دهید و به شکل دلخواه درآورید.
نکات کاربردی روژگونه:
روژگونه اغلب آخرین فرآورده زیبایی و آرایشی است که روی صورت استفاده میشود. روش استفاده از روژگونه براساس شکل صورت و آنچه از ظاهر چهرهمان میخواهیم، مثلا دراز یا پهن شدن صورت، متفاوت و گوناگون است.
چند نکته مهم:
• پس از زدن روژگونه، کمی براقکننده در بالاترین نقطه استخوان گونه نزدیک چشمها استفاده کنید تا ظاهر جذابتری به شما بدهد.
• استخوانهای گونه را میتوانید با استفاده از سایه تیره برجستهتر نشان دهید.
• برسهای روژگونه را با شویندههای غیرصابونی و مخصوص بچهها بشویید تا از انتقال باکتریها به پوست جلوگیری شود.
• روژگونههای صورتی، چهره را گرم و سرحال و شاداب نشان میدهد، به ویژه روی تاندونهای زیرگوش اما روژگونه روی چانه مناسب نیست، به ویژه اگر گردنتان از صورتتان روشنتر باشد.
• پودر هایلایتکننده یخزده و منجمد در بازار موجود است تا در هر نقطهای از صورت که خواستید، استفاده کنید ولی بیشتر برای مد به کار میآید نه آرایش معمول روزانه.
• استفاده از ژلها و مایعات، بهترین راه برای داشتن گونههای سرخ رنگ است اما باید دستها را پس از استفاده شست چون پوست را رنگ میکند.
• ژلها مانند نقطهای روی قسمت سیبیشکل گونه و دو نقطه کوچکتر روی استخوان برجسته گونهها قرار میگیرد و به صورت دایرههای کوچک مالش داده میشود تا به ریشه موها نزدیک استخوان گونه کشیده شود.
• اگر میخواهید چهرهتان پهنتر به نظر برسد، میتوانید از روژگونه روی استخوانگونه استفاده کنید. به این صورت که از بخش مرکزی زیر چشم شروع کنید به زدن روژ تا نقطه گیجگاهی. سپس سایه تیره را به صورت C از گونه تا گیجگاه بزنید اما از ابروها بالاتر نرود. سایه روشنتر روی استخوان گونه زده میشود و پیش از رسیدن به ناحیه زیر چشم، متوقف میشود. میتوانید کمی از روژ را بر نوک بینی، پیشانی و چانه بزنید.
• هرگز روژ را به زیر ناحیه استخوان گونه نمالید.
• اغلب برسهای روژگونه کوچک، مورد استفاده قرار نمیگیرند. برس تمام گرد، ظاهر بهتر و مورد دلخوه به فرد میدهد و حرفهایتر است.
• روژگونه پودری همیشه در یک جهت باید مالیده شود تا حالت نخ مانند ایجاد نکند و ردی بر جای نماند.
• بهترین سایهها قهوهای طلایی و گرم است در حالی که قهوهای خاکستری و سرد سایههای خوبی نیستند.
• برای پیدا کردن وضعیت حقیقی سیب گونه خود، به آینه نگاه کنید و لبخند بزنید و سپس برس را به طرف بالا به صورت کمانی از استخوان گونه تا محل رویش مو بکشید، رنگ باید سبک باشد و به خوبی پخش شود.
• برای کشیده کردن چهره، روژ را به ناحیه بیرونی چهره و نزدیک خط رویش مو بزنید. سایه روشنتر را روی استخوان گونه و زیر تیرهترین سایه روژ بزنید. سایه روشنتر را روی سیب گونهها و چانه بزنید.
روژلب یا ماتیک:
فرآورده آرایشی و زیبایی است که شامل رنگدانه، روغن و موم نرمکنندههایی است که رنگ و قوام را به لبها میرساند.
سابقه استفاده از روژلب به پنج هزار سال پیش برمیگردد. بهطور مثال کلئوپاترا، ملکه مصر از بدن خرد شده سوسک کارمین و پایهای از عصاره مورچگان، رنگ قرمز تیرهای به دست میآورد و آن را روی لب خود به کار میبرد.
خوب است بدانیم که روژ به زبان لاتین یعنی قرمز و چون در عصر جدید اولین و بیشترین فرآورده آرایشی لبها رنگ قرمز بود، به روژلب مشهور شد و نام دیگر آن ماتیک است.
روژ لب در قرن ۱۶ و زمان سلطنت الیزابت اول، مورد پسند واقع شد و بیشتر از موم زنبور و رنگ قرمز گیاهان ساخته میشد.
بار دیگر پس از جنگ جهانی دوم و رونق صنعت فیلمسازی و تبلیغات فراوان و شرکت هنرپیشگان مشهور سینما در این تبلیغات، استفاده از روژلب رونق گرفت. اصطلاح جالبی وجود دارد به نام دوگانه لب یا Lip-duo که به مفهوم ترکیب روژ و خط لب است. شکل دیگری از روژلب، نوع مایع و بدون موم است که به صورت نیمهدایمی روی لب میماند. این فرآورده مایع در دهه ۹۰ میلادی از سوی شرکت بینالمللی Lip-Ink به وجود آمد و سازندگان دیگر نیز شروع به تولید آن کردند. در حقیقت روژلب مایع، مدت بیشتری روی لب میماند و رنگ لب را بیشتر نگه میدارد.
آداب استفاده از روژ لب:
برای اینکه روژلب مدت بیشتری دوام داشته باشد، بهتر است ابتدا از فونداسیون، روی لبها استفاده کنید و سپس روژلب بزنید. با دستمال، رنگ اضافی را بگیرید، دوباره روژ بزنید و در پایان با پودر روی آن را بپوشانید. از آنجا که فونداسیون و پودر، لبها را خشک میکند، از روژلبی با فرمول کرم استفاده کنید تا اثر خشکی را خنثی کند.
برای استفاده از روژ، بهتر است ابتدا لبها را کامل بکشید، سپس از مرکز لب شروع کنید به زدن روژ و تا گوشههای لب این کار را ادامه دهید. برسهای مخصوص لبها کمک میکند تا رنگ بهتری به لبها داده شده و مقدار اضافی آنها پاک شود.
یک روش روژ زدن سریع لبها این است که مقداری از آن را به لب پایین بزنید سپس لبها را به هم فشار دهید دوباره با اسفنج مخصوص، گوشههای لب را نیز رنگی کنید.
خط لب:
خط لب همیشه برای آرایش لب، ضروری نیست اما اگر بخواهید استفاده کنید، باید پیش از مصرف از روژلب باشد. رنگ خط لب باید خنثی و با سایه روژلب متناسب باشد. قطعا شما نمیخواهید بدون روژ و فقط با خط لب آرایش کنید پس باید ضخامت و محل آن طوری باشد که هم خطوط طبیعی لب بالا را نمایان کند و هم از مرکز لب بالا به کنارهها کشیده شود. برای تیزکردن مداد خط لب هم بهتر است مدتی آن را در یخچال بگذارید، سپس با تراش بتراشید.
برای اینکه ظاهری طبیعیتر به آرایش لبهای خود بدهید، بد نیست به این نکات توجه کنید:
• برای داشتن لبهای برجستهتر و نمایان، میتوانید از رنگ صورتی خنثی استفاده کنید به صورتی که متناسب با تون پوستتان باشد. بانوانی که رنگ پریدهتر به نظر میرسند، میتوانند از روژلب نارنجی روشن با تهمایه صورتی استفاده کنند و زنانی با پوست گندمگون یا به اصطلاح زیتونی، میتوانند از سایه برنزه قهوهای بهره برند. از خط لب استفاده نکنید چون نیازی به خطوط برجسته و نمایان نیست. برق لب شفاف را به وسط لبها بزنید تا رنگ روژ خود را نشان دهد.
• برخی از روژلبها حس بهتر و حجم بیشتری به لبها میدهند و حتی طعم خاصی دارند. شما میتوانید از روژلبهایی با طعم و عطر دلخواه نیز استفاده کنید.
• زنان مسنتر بهتر است از روژلبهای کرمی استفاده کنند.
• سایههای قهوهای و نارنجی موجب میشود تا دندانهایتان زرد جلوه کنند. پس برای داشتن تصویری کامل و زیبا، از آنها تا حد امکان استفاده نکنید.
• در فصل تابستان و گرما و زمستان و خشکی هوا، ممکن است لبهایتان ترک خورده شوند. به آرامی با مسواک، پوستهها را بردارید و از یک نرمکننده و آرامش بخش برای لبها استفاده کنید تا پس از استفاده از روژلب، زیباتر به نظر آیند.
ریمل یا ماسکارا:
فرآوردهای است که برای تیره و ضخیم و مشخص کردن مژهها به کار میرود. به سه شکل وجود دارد: مایع، کیک و خمیر. همچنین شامل بسیاری از مواد مانند رنگ و حلال و مواد نگهدارنده است. مواد تشکیلدهنده ریمل، آب، واکس یا موم، ضخیمکنندههای موم، تشکیلدهندههای فیلم و مواد نگهدارنده است. برس ریمل ممکن است مستقیم یا خمیده باشد که نوع خمیده آن برای فر دادن به مژهها استفاده میشود و موهای برس هم ممکن است نازک یا ضخیم باشد. برخی از انواع ریمل شامل الیاف نایلون یا مداد شمعیاند تا به مژهها طول بیشتری دهند.
تاریخچه:
اولین ریمل از سوی فردی به نام «یوجین ریمل» در قرن نوزدهم ساخته شد و در بسیاری از کشورها به همین نام خوانده میشود، مانند فرانسه، پرتغال و ایتالیا. کلمه ماسکارا از ریشه زبان ایتالیایی به نام ماسک گرفته شده است. ریمل به سبک جدید در سال ۱۹۱۳ از سوی شیمیدانی به نام تی. ال. ویلیامز برای خواهرش میبل ساخته شده و مواد اصلی آن ذرات زغال و ژل نفتی شرکت وازلین بود. سپس از ترکیب این دو اسم (وازلین و میبل)، شرکت میبلین را به وجود آورد که پیشگام تولید لوازم آرایشی شد. تا پیش از سال ۱۹۵۷، ریمل به شکل کیک و شامل موم و رنگهای گوناگون بود و مصرفکننده با مرطوب کردن برس ریمل، آن را روی کیک ریمل میکشید و سپس برای مژهها استفاده میکرد. در سال ۱۹۵۷، شکل جدید ریمل تیوپی و اپلیکاتور از سوی فردی به هلن روبنشتاین معرفی شد.
انواع ریمل:
ریمل به دو نوع اصلی مقاوم و غیرمقاوم در برابر آب وجود دارد و ترکیبات این دو کمی با هم متفاوت است. خوب است بدانیم که ریمل ضدآب در برابر عرق کردن، اشک و باران یا هر آب دیگری که به صورت و چشمها برخورد میکند، مقاوم است و تنها با حلالهای خاصی پاک میشود. جالب است بدانید که وجود برخی پلیمرهای منتشر در آب که نوعی لاتکس ایجاد میکنند، به ریملهای غیرمقاوم به آب، حالت مقاوم به آب میدهند. ریملهای مقاوم به آب مانند رنگهای روغنی و غیرمقاوم به آب مثل رنگهای پلاستیکی ساختمان است.
استفاده از ریمل:
ریمل ظاهر زیبایی به چشم میدهد و در حقیقت، تمامکننده آرایش چشم است و باید از ریشه تا نوک مژهها زده شود. ریمل موجب ضخیمتر، بلندتر و مشخصتر جلوه کردن و جدا شدن مژهها میشود. ریمل باید از سطح زیرین مژهها زده شود و برس باید به آرامی به بالا بچرخد. برای مژههای پایین باید ریمل کمتری استفاده شود و رنگ اضافی باید با یک کاغذ مخصوص برداشته شود. از هر ریمل و دسته و برس مخصوص آن باید فقط یک نفر استفاده کند تا به عفونتهای چشمی مبتلا نشوید. پیش از استفاده از ریمل، حتما مژهها را با شانه مخصوص شانه کنید یا با استفاده از مسواک مرطوب، مژهها را از هم جدا کنید. سپس از ریمل تمیز و تازه استفاده کنید و بین دو بار استفاده از ریمل در یک نوبت، کمی فاصله بگذارید تا پوشش اولی خشک شود. هرگز مژهها و چشمها را با دستتان نمالید تا ریمل را پاک کنید بلکه از حلال مناسب استفاده کنید.
ریمل مشکی را هرکسی میتواند استفاده کند اما اگر میخواهید ریمل بلوند استفاده کنید باید برای آرایش شب باشد. برسهای نازک و کوتاه، بهتریناند چون هم راحت کنترل میشوند و هم به سادگی به گوشه چشم میروند و آنجا را تحت پوشش قرار میدهند. پیش از استفاده از ریمل، زیر چشمها را پودر بزنید تا بعدا ریمل خراب نشود. از سویی دیگر قبل از ریمل زدن مژهها را فر کنید و با روش زیگزاگ آنها را از هم باز کنید تا درخشانتر و پراکندهتر به نظر برسند.
اگر ریمل را فقط به مژههای بالایی بزنید، ظاهر لطیفی به چشم میدهید اما اگر برای هر دو مژه به کار ببرید چشم بزرگتر به نظر میرسد. ریملهای نوع ژل، مژهها را تقویت و نمایانتر میکند در حالی که ریملهای ضخیم کننده، حجم بیشتری به مژهها میدهد. رنگ ریمل نباید با رنگ چشم همخوانی داشته باشد و بهتر است با رنگ مو تنظیم و متناسب شود. خانمهایی که موهایی به رنگ بلوند دارند میتوانند از سایههای قهوهای استفاده کنند.
لاک ناخن:
نوعی فرآورده زیبایی است که برای پوشش روی ناخن به منظور زیباتر کردن یا گاهی محافظت از آن به کار میرود.
اضافه کردن رنگ به ناخن انگشتان، حدود سههزار سال پیش از میلاد مسیح در کشور ژاپن و ایتالیا شروع شد. چینیها نیز از صمغ عربی، سفیده تخممرغ، ژلاتین و موم زنبور عسل و گیاهان رنگی گوناگون برای ایجاد نوعی لاک و پوشش رنگی ناخن استفاده میکردند.
مصریان باستان نیز از گیاه حنا برای رنگآمیزی ناخن خود استفاده میکردند که به نظر میرسد در زمان سلطه ایرانیان بر مصر به آنجا رفته است چون زنان ایران باستان به استفاده از حنا برای رنگآمیزی لب و مو و ناخن خود مشهور بودند. حتی در استفاده از لاک یا پوشش رنگی ناخن در کشورهای گوناگون آداب و رسوم خاصی وجود داشت. از جمله اینکه رنگهای طلایی یا قرمز تند یا نقرهای مخصوص اشراف بود و به جز اشراف، سایر زنان نباید از آن استفاده میکردند.
در قرن نوزدهم ناخنها با روغنهای معطر پوشانده و رنگآمیزی میشد. همچنین با پودرها و کرمهای مخصوص آنها را صیقل داده و درخشان و براق میکردند.
یکی از محصولات این دوره، خمیر پولیش یا براقکننده ناخن به نام گراف هیگو بود که زنان با برس حاوی موی شتر، آن را به ناخنها میمالیدند و آنها را درخشان و صیقلی میکردند. با ساخته شدن رنگ خودرو در حدود سال ۱۹۲۰، انقلابی در رنگ لاکهای ناخن ایجاد شد. میشل نیاز فرانسوی، بنیانگذار صنعت نوین لاک ناخن است.
مواد تشکیلدهنده لاک ناخن شامل نیتروسلولز محلول در نوعی حلال است که با رنگدانههای خاصی رنگ شده است. اجزای پایه لاک شامل تشکیلدهندههای لایه فیلم، رزینها و پلاستیکیکنندهها، حلالها و عوامل رنگدهنده است.
البته مواد دیگری هم در لاک ناخن وجود دارد مانند فتالات، تولوئن و فرمالدئید که برخی از شرکتهای تولیدکننده به علت اینکه از سوی مجامع بهداشتی تحت فشار بودند و عوارضی به صورت آزمایشگاهی در حیوان و انسان مشاهده شد، میزان آن را به زیر حد خطرزا کاهش دادند یا آنها را از محصولات خود حذف کردند.
لاک ناخن و مد:
لاک ناخن بهطور معمول به رنگهای صورتی، قرمز و سایههایی از رنگهای گوناگون وجود دارد. معمول است که فرانسویها رنگ یا سایهای از لاک را روی ناخن به کار میبرند و لبههای ناخن را به رنگ سفید میکنند.
پس از اینکه اماترمن در فیلم داستانهای تخیلی عامهپسند (pulpfiction) رنگ قرمز تیره یا Rouge Noir از شرکت شانل (Chanel) را روی ناخنهای خود مالید، مورد استفاده عموم قرار گرفت.
در دهه ۹۰ میلادی استفاده از این رنگ که به آن قرمز مشکی میگویند و در آمریکا به «Vamp» یا «خونی» مشهور است، رایج شد. امروزه جوانان و نوجوانان زیر ۲۰ سال از لاکهایی به رنگ نقرهای یا ذرات نقرهای در زمینهای به رنگ دیگر استفاده میکنند.
در حالی که لاک قرمز محبوبیت خود را از دست داده است، رنگ نقرهای کمرنگ یا صورتی یا ترکیبی از این دو یا رنگهایی همراه با سایههای مرواریدی، طرفداران زیادی در میان نوجوانان و دنیای زیبایی پیدا کرده است.
نکاتی درباره کاربرد لاک ناخن:
رعایت نکات کلی به افزایش کیفیت لاکناخن و درخشانتر شدن و زیباتر شدن آن کمک میکند. به یاد داشته باشید که همیشه با پاککننده مناسب، لاک قبلی و چربیهای موجود روی ناخن را پاک کنید و سپس لایهای نازک از لاک را روی ناخن بمالید. پس از خشکشدن، لایه دیگری از لاک را روی ناخن بمالید. بیش از یکی دو بار در هفته از لاک و پاک کن آن استفاده نکنید چون ناخن بیش از حد خشک میشود.
• برای مانیکور کردن به روش فرانسوی، با مداد سفید مخصوص ناخن از زیر ناخن، لبه آن را خطکشی کنید و از مرز این خط به بعد را از روی ناخن، با لاک رنگآمیزی کنید.
• فراموش نکنید که هفتهای یک بار دستان خود را ماساژ دهید تا جریان خون ناخن و رشد آن افزایش یابد.
• برای تقویت و طولانی شدن عمر لاک و پوشش سخت ناخن، پس از لاک زدن، دستهای خود را در بطری آب یخ به مدت ۳۰ ثانیه قرار دهید.
• اگر بخشی از لاک ناخنتان پرید، به جای اینکه ناحیه آسیبدیده را با لایههای دیگر از لاک بپوشانید، برای تمیز کردن و استفاده دوباره از لاک ناخن، از پاککننده استفاده کنید.
ل و گیاهان رنگی گوناگون برای ایجاد نوعی لاک و پوشش رنگی ناخن استفاده میکردند.
